A więc byłam... Tak, dałam się namówić. Ale... wierzę w to co usłyszałam:) Wierzę, bo chcę by tak właśnie było! Przechodząc do konkretów... Dowiedziałam się, że:
1. wrzesień/październik poznam mężczyznę, z którym się zwiążę, będzie on rozwodnikiem i poznam go przez znajomych (spotkanie towarzyskie, zaproszenie na ślub)
2. w przyszłym roku o tej porze będę już w ciąży i urodzę śliczną zdrową córeczkę,
3. znajdę ciekawą pracę, gdzie początkowo będę zarabiała mniej niż chciałabym, ale po okresie próbnym i 3 razy więcej zarobię, a po 5 miesiącach wręcz awansuję
To takie główne tematy:) W każdym razie będę szczęśliwa:)) Owszem nie powiem bym teraz nie była w jakimś stopniu szczęśliwa: mam cudownego synka, mam gdzie mieszkać i za co żyć, mam fajnych znajomych, a nawet przyjaciółkę bądź dwie, samochód który mnie kręci... Ale chyba jednak dojrzałam już do tego by związać się z kimś... może nawet zamieszkać razem? Ojej, strasznie się tego boję... Boję się, że panowie się nie dogadają i będę musiała wybierać pomiędzy facetem a synem (oczywiście nie mam wątpliwości, że wybiorę samotne życie z synem). Boję się, że ciężko mi będzie przyzwyczaić się do obecności kolejnego członka rodziny i śladów jego obecności w moim domu... Słynne skarpetki, ślad kubka przy kanapie... brrr... Pedantką nie jestem, a wręcz daleko mi do sterylności, ale sprzątanie po kimś to nie moja bajka. No cóż, zobaczymy co życie przyniesie. Chciałabym by ta wróżka miała rację:)
